او . سادسه : بيرون آمدن از آنچه بصيرت و كشف قلبى مقتضى آن نباشد بلكه انكار كند آن را ، و سكون نيافتن به آن . سابعه : احتراز از آنچه مستحسن نباشد به ذوق روحانى ، و مقتضى نگردد آن را شوق ربّانى به حكم محبّت الهيّه . ثامنه : پرهيز نمودن از هرچه بخواند محب را به سوى تفرقهء وقت و حواسّ ، بلكه از هرچه مشغول سازنده از حقّ تعالى كه موجب حرمان از توجّه به او شود . تاسعه : بيزارى از هر چيزى است كه مانع آيد از مشاهدهء محبوب ، و باعث گردد مغايرت را اگرچه وجود محب بوده باشد . عاشره : تبرّى است از آنچه معارضه نمايد حالت فنا و محو رسوم بشريّت را در حقّ تعالى ، و مانع گردد از فناى در او . پس مراتب صفت ورع ، به حسب مراتب ظاهر و باطن و مقامات نفسانيّه و قلبيّه و روحيّه و سرّيّهء انسان ، مختلف باشد ؛ و در هر مرتبه ، به حسب تقاضاى آن ، اجتناب و ورع از ناملايمات آن مرتبه لازم است تا كمال آن مرتبه حاصل آيد ؛ فعلى هذا ، ورع كامل ، اجتناب كردن است از جميع آنچه مانع باشد از كمالات انسانيّه در طريق سلوك الى اللّه و وصول به قرب و لقاى او ، و موجب گردد حسرت و ندامت و حياء از حقّ تعالى را در روز قيامت . و لهذا حضرت امام ص مىفرمايد : ورع ، بستن ابواب جوارح ظاهر و باطن است از آنچه ضررش راجع به قلب انسان است ، و موجب ذهاب آبرو در نزد حقّ تعالى و حياء از سيّئات ظاهريّه و باطنيّه و حسرت و ندامت در قيامت است ؛ و آن ، مبنى بر ده عمل است ؛ اوّل : دوام محاسبه با نفس ؛ و طريق محاسبه ، آن است كه هر روز كه بر مؤمن بگذرد ، با كمال اجتهاد و اجتناب از آنكه فعل حرام يا مكروهى از او ناشى شود كه مضرّ در دين او باشد ، عصر آن روز ، با نفس خود محاسبه نمايد اعمال و حركات خود را در آن روز ؛ اگر عامل و باعث شده است اعمالى را كه مرضىّ حقّ تعالى است ، شكر نمايد بر توفيق يافتن از او بر